11 juli 2010, 17.02

BOUWEN VAN GENERATIE TOT GENERATIE

Kerkdienst van de Evangelische Huiskerk Rafaël in Den Bosch

Voorgangersechtpaar Albert en Sjannie van Brunschot
http://www.rafael-denbosch.nl


bestel informatie
reageren?

 

bijbeltekst:   Jozua 4



Liturgie
Welkom
Gebed
Samenzang: Ik geloof in het bloed van Jezus
(Opwekking 555)
Samenzang: Je mag er zijn
(Kinderopwekking 180)
Zegen voor jarigen
Uitleg over ontbijt
Samenzang: Groot is uw trouw, o Heer
(Opwekking 123)
Getuigenis
Samenzang: Ik zie de grote Koning
(Opwekking 681)
Samenzang: I see the King of glory
(Tieneropwekking 163)
Samenzang: Geest van God, blaas op mij
(Opwekking 565)
Samenzang: Ik verlang naar uw aanwezigheid
(Opwekking 566)
Samenzang: Jezus, Jezus, Heiland, Redder
(Opwekking 567)
Schriftlezing: Jozua 4
Verkondiging
Samenzang: Onze Vader in de hemel
(Opwekking 436)
Zegen
Samenzang: Zegen mij op de weg die ik moet gaan
(Opwekking 710)

Gebed
Vader in de hemel. U bent een God van alle tijden. U bent alom aanwezig. U bent almachtig. Niets is onmogelijk bij U. U bent bij machte een keer te brengen in situaties die in mensenogen onmogelijk zijn, maar bij U is niets onmogelijk. Daarom vraag ik zonder terughoudendheid Uw zegen over deze dienst en de uitzending. Wilt U ons tot zegen laten zijn en de mensen hier in de gemeente, maar ook de luisteraars Uw zegen geven. We dragen deze eredienst aan U op, in de naam van onze Heer, Jezus Christus. Amen.

Getuigenis Linda
Voor de mensen die me nog niet kennen en die thuis meeluisteren, zal ik me even kort voorstellen. Mijn naam is Linda en ik ben 27 jaar. Ik woon hier in Den Bosch en deel een woning met een huisgenoot. Ik ben nu zo'n vier jaar in deze kerk.

Voor mij is dit een hele bijzondere kerk, omdat het de eerste en enige kerk is waar ik ooit deel van heb uitgemaakt. Dit voelt dan ook echt als mijn thuis.

Ik ben nu vier jaar in deze kerk en geloof ook sinds vier jaar. Van oorsprong ben ik katholiek, ik ben gedoopt en heb mijn communie en vormsel gedaan. Als kind vond ik geloof wel interessant, maar ik kan me niet herinneren dat ik Jezus ooit echt heb gekend. Toen ik ouder werd had ik steeds minder met geloof. Ik ben erg gepest op school en was eraan gewend niet geaccepteerd te worden en eigenlijk altijd buiten de boot te vallen. Ik was een heel stil en teruggetrokken meisje en ging mezelf uiten door mijn uiterlijk. Dat werd dan ook steeds aparter. Zo heb ik alle kleuren haar van de regenboog gehad, hele aparte kleding, piercing etc. Ik deed eigenlijk alles om gezien te worden. Ik koos voor vrienden die ook erg apart waren en er naast een vreemd uiterlijk ook rare ideeën op na hielden over politiek, relaties en muziek. Ik had al met al nog minder met God en geloof dan ooit daarvoor.

Toen ik 19 was bleek dat mijn enige zus M.S. had en ze ging hard achteruit. Ik, mijn ouders en mijn zus konden hier niet mee om gaan en er waren steeds vaker ruzies die heel hoog opliepen. Op mijn 21ste ging ik het huis uit omdat ik het thuis niet meer uithield. Ik kwam toen voor het eerst in mijn leven in contact met een christen, een meisje waarmee ik in één huis woonde. Ik had in die tijd veel met boeddhisme, mijn hele kamer stond vol Boeddha’s, ook had ik tarotkaarten. Ik heb heel wat uren met mijn huisgenoot gepraat over God en geloof en bleef erbij dat ik het verhaal van Jezus een prachtig sprookje vond. Toch raakte het me ergens wel en ben ik in die tijd van de ene op de andere dag gestopt met vloeken.

Vlak daarna kreeg ik een vriend en wonder boven wonder kwam hij uit een christelijk gezin en hoorde ik opnieuw veel over Jezus. Ik raakte ook bevriend met zijn zus, die een bewuste keuze voor Jezus had gemaakt Zij is toen voor me gaan bidden. In die tijd had zij al contact met Albert en Sjannie, nu mijn voorgangers, en kreeg opeens het idee om ze te bellen en te vragen of ze misschien een keer een Alpha-cursus gingen houden. Zij bleken 'toevallig' de week daarop een Alpha cursus te starten. Toen ze me hierover vertelde, had ik er echt totaal geen zin in, maar ik voelde en wist gewoon dat ik toch moest gaan.

Op de Alpha-cursus kwam ik Albert en Sjannie tegen. Toen ik hen voor het eerst ontmoette, was ik echt een gebroken vogeltje. Ik zag er erg apart uit, was zwaar depressief, zat in een relatie die op springen stond en had me eigenlijk afgesloten voor mensen. Ondanks alles hebben zij me met open armen ontvangen en voelde ik me voor het eerst in mijn leven echt geaccepteerd. Ik heb mijn muur toen langzaam laten zakken en heb Jezus dichterbij laten komen. Ik begon te dagdromen over hoe het zou zijn om Jezus te kennen en uiteindelijk heb ik 'ja' tegen Hem gezegd.

Vanaf dat moment heeft Hij me geholpen de rotzooi in mijn leven op te ruimen. Daar ben ik samen met een mentor in discipelschap nu nog steeds mee bezig. Jezus heeft me echt een nieuw leven gegeven. Omdat ik eindelijk op een plek ben waar ik gezien word om wie ik ben, voel ik ook niet meer zo de behoefte om er extreem uit te zien en zoek ik mijn identiteit nu veel meer in Jezus. Ik ben Hem super dankbaar dat Hij me uit mijn ellende heeft gehaald op mijn 23ste en niet heeft gewacht tot ik 40 of 50 was! Dan weet ik namelijk echt niet waar ik nu was geweest.

Op mijn beurt ben ik nu tienerleider en is mijn verlangen dat jonge mensen helemaal voor Jezus gaan en hun leven aan Hem geven nu ze nog jong zijn en dat zij niet hoeven te wachten totdat zij 23 zijn en in de rotzooi zitten!

God heeft ons echt aan elkaar gegeven om elkaar onvoorwaardelijk te accepteren en lief te hebben. Als u dit gehoord hebt, wil ik u aanmoedigen om eens goed om u heen te kijken. De mensen die u om u heen hebt , jong en oud, gelovig en ongelovig, aardig en minder aardig, zijn er niet toevallig! Zij zijn door Jezus aan u gegeven om hen te laten zien hoeveel God van hen houdt! Dus: zit niet stil, trek u niet terug maar neem uw plaats in in Gods koninkrijk!!!!

Schriftlezing: Jozua 4:15-24
De HEER zei tegen Jozua: ‘Zeg tegen de priesters die de ark met de tekst van het verbond dragen dat ze uit de Jordaan komen.’ Jozua gaf hun die opdracht, en toen de priesters die de ark van het verbond met de HEER droegen uit de Jordaan kwamen en de oever betraden, hernam het water zijn loop en trad het weer buiten zijn oevers, zoals het eerder had gedaan. Het volk bereikte de overkant van de Jordaan op de tiende dag van de eerste maand, en het sloeg zijn kamp op bij Gilgal, dat oostelijk van Jericho ligt. Jozua richtte daar de twaalf stenen op die ze uit de Jordaan hadden meegenomen. Hij zei tegen de Israëlieten: ‘Wanneer uw kinderen later vragen wat deze stenen betekenen, dan moet u hun het volgende vertellen: “Israël is de Jordaan overgetrokken, en wel over de droge bedding. Want de HEER, jullie God, heeft de Jordaan voor jullie drooggelegd totdat jullie waren overgetrokken, zoals hij ook de Rietzee voor ons heeft drooggelegd totdat we die waren overgetrokken. Want alle volken op aarde moeten weten hoe machtig de HEER, jullie God, is, en jullie moeten altijd vol ontzag voor hem zijn.”’

Preek
Beste mensen, luisteraars hier in de gemeente, aan u, thuis, die meeluisteren.

Opnieuw een wonderlijk verhaal zoals zo vele in de Bijbel, maar in de rotsvaste overtuiging dat er geen verhaal voor niets is opgetekend en dat ieder verhaal van toen ook voor vandaag nog een levend Woord is, maakt het mij opnieuw nieuwsgierig. Heer, wat wilt U voor nu met dit verhaal zeggen?

God is door de eeuwen heen niet veranderd. In Hebreeën 13:8 kunnen we dit lezen: Jezus Christus blijft dezelfde, gisteren, vandaag en tot in eeuwigheid! Wat een uitdaging te weten dat wat geschreven staat in het boek Jozua nog steeds een boodschap in zich heeft van de levende God van vandaag en morgen.

Een verhaal zou maar een verhaal blijven als het ver weg blijft. Daarom probeer ik dat altaar dicht bij me te halen. Wat is dan dat altaar; dat gedenkteken? Ja, aan de buitenkant zien we een opgestapelde hoop stenen. Maar wat zit er achter die hoop stenen? In vers 5 kunnen we Jozua al horen zeggen: Heiligt u, want morgen zal de HERE in uw midden wonderen doen. En daar volgt snel de opdracht van God op: bouwt een gedenkteken.

Zomaar op een rijtje. Het begint met heiliging: heiligt u, daarna
1e God belooft wonderen.
2e Jozua is gehoorzaam aan God. God vraagt gehoorzaamheid.
3e Het is een gedenkteken betreffende een openbaring en zichtbare hulp van God.
4e Het gedenkteken biedt mogelijkheid om de grootheid van God te vertellen.
5e We zien samenwerking en eenheid: twaalf stammen bouwden samen aan het
gedenkteken.
6e Bovenal: vertel het aan de volgende generaties. Vertel wat God daar deed.

Ik herinner me dat we op weg naar ons zendingsland Bulgarije waren. God beloofde Zijn bescherming en Hij zou de weg wijzen: het was voor ons de eerste keer via Griekenland naar Bulgarije. We kregen in Griekenland echt op ons hart om een altaar te bouwen. In een rivierbedding, met een team van 10 mensen, bouwden we een altaar. We wilden daar samen Avondmaal vieren om Gods Verbond met ons te bevestigen. Het was een heldere strakke hemel.

Maar bij het klaarzetten van het avondmaalstel begon het plots te waaien en te onweren: het werd binnen een minuut donker. Donder en bliksem probeerden ons van het altaar weg te jagen. We bleven op onze post en vierden in dat slechte weer samen het Avondmaal. Zo snel als het slecht weer werd, zo snel werd het ook weer helder en windstil. God sprak door mensen heen over heil en zegen en een hoopvolle toekomst. Een jaar later reden we daar weer met een ander team. In de rivierbedding zagen we het altaar staan. We zeiden: hier gebeurde zoiets wonderlijks. God was daar. Hij gaf wat we op dat moment nodig hadden en liet zich letterlijk zien.

Zo simpel maar oh zo belangrijk kan een gedenkteken zijn. Vertellen over Gods grootheid aan de volgende generatie; in dit geval zendelingen. Maar zou er ook iets anders bedoeld kunnen zijn?

Ik moest zo denken aan mijn ouderlijk huis. Ik ben geboren in een oerkatholiek gezin; het was net na de oorlog. Oerkatholiek betekende ook dat ik de jongste van 14 kinderen ben. Pas jaren later, nadat ik een aanraking van God had meegemaakt en ik keuzes kon maken voor een levende relatie met God, kreeg ik zicht op de gedenkstenen die ik van daar uit heb meegekregen. Met name mijn moeder leerde me bidden; ze nam me mee naar de kerk en ik herinner me daarvan de verhalen van Jezus als de Goede Herder; van de spannende verhalen van David en een heleboel anderen uit het Oude Testament. Ik maakte kennis met rituelen en uitdrukkingen, waarvan er maar al te veel zijn verdwenen. Hoeveel prachtige symbolieken van het Avondmaal, voetenwassing, gebed, vasten, geloof, soberheid, heb ik meegekregen. Tijden van luisteren in een kerk en stiltes. Mijn moeder was een biddende vrouw, die bad voor ons huwelijk, voor ons en onze kinderen: gedenktekens voor het leven. Ik ben lange tijd uit eigen beweging dagelijks naar de kerk gegaan, omdat ik er vreugde vond. Oh, ik heb me op latere leeftijd ook een tijd lang afgezet tegen het naar de kerk gaan; later ontdekte ik dat dat niet iets specifieks is voor de Katholieke kerk.

Het besef dat ik in mijn jeugdjaren echte gedenkstenen had meegekregen, werd pas duidelijk toen ik tot een levend geloof kwam, jaren later. Pas toen kwam bij mij het besef dat het gebed van mijn moeder, het naar de kerk gaan, verhalen lezen, belangrijke bijdragen zijn geweest, waardoor ons huwelijk stand hield: inmiddels 40 jaar. Ik heb het mijn kinderen verteld: die gedenksteen van gebed. Anderen over de gedenksteen van de Goede Herder. En inmiddels aan mijn kleinkinderen, die ik mag leren dat bidden zo belangrijk is. Dat gebed ervoor gezorgd heeft dat we ons 40-jarig huwelijk mogen vieren. Dat dankbaarheid om de grote daden van God zo belangrijk is. Herinner je en gedenk de grote daden van God.

Laat ik proberen naar de essentie te gaan van het bouwen van altaren, van gedenkstenen.

God belooft mij, ons, u, een hoopvolle toekomst. Heil en zegen. Zijn genade en liefde. De wereld belooft ons dat niet: rampspoed, oorlogen, armoede, werkeloosheid, natuurrampen en geweld zullen ons deel zijn. Ik kan getuigen dat God grote dingen deed in mijn leven: ons huwelijk; onze kinderen en een stukje overlevering van de dingen die ik thuis heb meegekregen en nu mag gebruiken; bijvoorbeeld bidden en leren bidden en wat dat voor positieve consequenties heeft. Stilstaan bij die grote gebeurtenissen om Gods grootheid bekend te maken; hoe prachtig om tegen je kinderen en kleinkinderen te kunnen zeggen dat het gebed van mijn moeder een goede hulp was in ons huwelijk. Kunnen zeggen dat wij ook voor hen bidden, omdat we geloven dat God er ook voor hen is. Het kunnen overdragen van onze levensopvattingen; onze waarden en normen die gebaseerd zijn op het Woord van God en deze bekend te maken aan onze jongste generatie. Dat we hen kunnen verhalen van die wonderlijke gebeurtenis op onze reis door Griekenland. Dat God nog steeds onze geneesheer, onze voorzienigheid, onze leidsman is. Dat Hij zorgt voor ons dagelijks brood. Dat zijn de gedenkstenen die ik wil meedragen om ze als een altaar op te richten.

Misschien denkt u, zoals ik zo vaak om me heen hoor, oude mensen zijn niet meer belangrijk. Maar ik geloof dat juist zij, ook met het oog op deze tijd waarin jonge mensen zich vaak alleen voelen en dat compenseren in allerlei van God afhoudende activiteiten, een omkeer teweeg kunnen brengen door het aanhoudend gebed, door hun opvattingen, waarden, levenswijze, zonder oordeel, zonder opschepperij, in alle oprechtheid, Gods grote daden bekend te maken bij hun nieuwe generaties. Hoeveel behoefte is er immers aan geestelijk vaders, moeders, opa’s en oma’s, die tegen nieuwe generaties kunnen zeggen dat liefde, aanvaarding en vergeving de basis is van het werk van Jesus op aarde. Die hoop kunnen brengen en naast kinderen, kleinkinderen en jonge mensen kunnen staan. Die, niet met de vinger wijzend, kunnen zeggen dat Jezus hen niet afwijst; dat bij Hem alles mogelijk is, dat er bij Hem geen oordeel is, maar redding. Die hun geloof opbouwt en die er gewoon is voor de nieuwe generaties.

Dat vraagt gehoorzaamheid. Dat vraagt een verzoenende houding waar dat nodig is. Dat vraagt geloof, nederigheid en moed. Het is een plaats, een gebeurtenis waar u van weet: God was daar bij. En bovenal: samen met anderen bouwen. Maar wat een zegen als u kunt zeggen: God was goed voor mij, is goed voor mij en zal het blijven. Hij zal het ook voor jou zijn. Hoe belangrijk zijn wij voor de jonge generaties.

In Deuteronomium 6: 6-9 staat onze opdracht: aan pappa’s, mamma.s, opa’s, oma’s, aan geestelijke vaders en moeders en opa’s en oma’s: Wat ik u heden gebied, zal in uw hart zijn,
7 gij zult het uw kinderen inprenten en daarover spreken, wanneer gij in uw huis zit, wanneer gij onderweg zijt, wanneer gij nederligt en wanneer gij opstaat. 8 Gij zult het ook tot een teken op uw hand binden en het zal u een voorhoofdsband tussen uw ogen zijn, 9 en gij zult ze schrijven op de deurposten van uw huis en aan uw poorten.

Wat een mooie gedenkstenen. Ik geloof dat God ook u daar voor wil gebruiken. Amen.

Reageer op deze uitzending

terug

omhoog